تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٤
٤- «خلود» در آيات مورد بحث
آيا «خلود» در آيات مورد بحث، به معنى جاودانگى است، و يا همان مفهوم مدت طولانى را كه مفهوم لغوى آن است مىرساند.
بعضى از مفسران، از نظر اين كه خلود در اينجا مقيد به ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الأَرْضُ «مادام كه آسمانها و زمين بر پا است» شده، خواستهاند چنين نتيجه بگيرند كه: خلود در اين مورد خاص، به معنى جاودانگى نيست، زيرا آسمانها و زمينها، ابديت ندارند، و طبق صريح قرآن زمانى فرا مىرسد كه آسمانها در هم پيچيده مىشود، اين زمين ويران و تبديل به زمين ديگرى مىگردد. «١»
ولى، با توجه به اين كه اين گونه تعبيرات در ادبيات عرب، معمولًا كنايه از ابديت و جاودانگى است، آيات مورد بحث نيز، خلود را به معنى جاودانگى بيان مىكند.
مثلًا عرب مىگويد: اين وضع بر قرار خواهد بود: ما لاحَ كَوْكَبٌ: «مادام كه ستارهاى مىدرخشد».
يا: ما لاحَ الْجَدِيْدانِ: «مادام كه شب و روز وجود دارد».
يا: ما أَضاءَ فَجْرٌ: «مادام كه صبح مىدرخشد».
يا: مَا اخْتَلَفَ اللَّيْلُ وَ النَّهارُ: «مادام كه شب و روز پى در پى فرا مىرسد» و مانند اينها كه همه كنايه از جاودانگى است.
در «نهج البلاغه» آمده است:
هنگامى كه بعضى از خردهگيران ناآگاه به امام عليه السلام ايراد كردند كه، چرا در تقسيم بيت المال رعايت مساوات مىكند و براى تحكيم پايههاى حكومت، بعضى را بر ديگران ترجيح نمىدهد؟ امام عليه السلام ناراحت شده فرمود: