جزائى براى شما نيست»!. «١»
و نيز مى‌خوانيم: وَ بَدا لَهُمْ سَيِّئاتُ ما عَمِلُوا وَ حاقَ بِهِمْ ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُن:
«اعمال بد آنها در برابر آنان آشكار مى‌گردد، و آنچه را به باد مسخره مى‌گرفتند بر آنها وارد مى‌گردد». «٢»
و در آيه سوم مى‌خوانيم: فَلايُجْزَى الَّذينَ عَمِلُوا السَّيِّئاتِ إِلَّا ما كانُوا يَعْمَلُون:
«به آنها كه كار بد انجام دادند، جزائى جز اعمال آنها داده نمى‌شود». «٣»
اكنون كه، اين مقدمات سه‌گانه روشن شد، حل نهائى از دسترس ما چندان دور نيست، و براى رسيدن به آن كافى است به چند سؤال زير جواب دهيد:
فرض كنيد كسى بر اثر مصرف كردن پى در پى مشروبات الكلى در مدت يك هفته، گرفتار زخم معده شديد شود، چندان كه مجبور باشد تا آخر عمر با اين درد بسازد و رنج برد.
آيا اين برابرى ميان عمل بد و نتيجه آن بر خلاف عدالت است؟
حال اگر عمر اين انسان به جاى ٨٠ سال، يك هزار سال و يا يك ميليون سال باشد، و بايد به خاطر يك هفته هوسرانى، يك ميليون سال رنج ببرد.
آيا اين بر خلاف اصل عدالت است؟ در حالى كه قبلًا وجود اين خطر در مى‌گسارى به او اعلام شده، و عاقبت آن نيز براى او توضيح داده شده است.
و نيز فرض كنيد كسى دستورات و مقررات رانندگى را، كه به كار بستن آنها مسلماً به نفع عموم، و موجب كاهش تصادف و ناراحتى‌هاى ناشى از آن است،