در سوره «تغابن» آيه ٩ نيز مى‌خوانيم: يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ ذلِكَ يَوْمُ‌التَّغابُنِ: «در آن روز كه روز جمع و اجتماع است، همه شما را گردآورى مى‌كند و آن روزى است كه همه احساس غبن مى‌كنند»!.
***
و از آنجا كه، ممكن است بعضى بگويند: سخن از آن روز، نسيه است و معلوم نيست كى فرا مى‌رسد، لذا قرآن بلافاصله مى‌گويد: «ما آن روز را فقط تا زمان محدودى تأخير مى‌اندازيم» «وَ ما نُؤَخِّرُهُ إِلَّا لِاجَلٍ مَعْدُودٍ».
آن هم، براى مصلحتى كه روشن است، تا مردم جهان ميدان‌هاى آزمايش و پرورش را ببينند.
و آخرين برنامه انبياء پياده شود.
و آخرين حلقه سلسله تكامل، كه اين جهان استعداد آن را دارد ظاهر گردد، و بعد پايان اعلام شود.
تعبير به «مَعْدُود» (شمرده شده)، اشاره به نزديكى رستاخيز است؛ زيرا هر چيزى كه قابل شمارش باشد، و تحت عدد واقع شود، محدود و نزديك است.
خلاصه، تأخير آن روز هرگز نبايد ظالمان را مغرور كند؛ چرا كه «قيامت گر چه دير آيد بيايد» و حتى تعبير به دير آمدن هم درباره آن صحيح نيست!.
***