فساد از در و ديوار فلان شهر مى‌بارد.
***
و از آنجا كه، اين يك قانون كلى و عمومى است، بلا فاصله مى‌فرمايد: «در اين سرگذشت‌هاى عبرت‌انگيز و حوادث شوم و دردناكى كه بر گذشتگان گذشت، علامت و نشانه‌اى است براى يافتن راه حق، براى كسانى كه از عذاب آخرت مى‌ترسند» «إِنَّ في‌ ذلِكَ لَا يَةً لِمَنْ خافَ عَذابَ الآْخِرَةِ».
چرا كه دنيا در برابر سراى ديگر، همه چيزش كوچك و ناچيز است، حتى مجازات‌ها و عذاب‌هايش و جهان ديگر از هر نظر وسيعتر مى‌باشد، و آنها كه ايمان به رستاخيز دارند، با ديدن هر يك از اين نمونه‌ها در دنيا تكان مى‌خورند و عبرت مى‌گيرند، و راه خود را باز مى‌يابند.
در پايان آيه، اشاره به دو وصف از اوصاف روز قيامت كرده، مى‌گويد: «آن روزى است كه همه مردم براى آن جمع مى‌شوند» «ذلِكَ يَوْمٌ مَجْمُوعٌ لَهُ النَّاسُ».
«و آن روزى است كه مشهود همگان است» «وَ ذلِكَ يَوْمٌ مَشْهُودٌ».
اشاره به اين كه، همان گونه كه قوانين و سنن الهى در اين جهان عمومى است، اجتماع مردم در آن دادگاه نيز عمومى، و حتى در يك زمان خواهد بود، روزى است آشكار براى همه، آن چنان كه تمام انسان‌ها در آن حاضر مى‌شوند و آن را مى‌بينند.
جالب اين كه، مى‌فرمايد: «يَوْمٌ مَجْمُوعٌ لَهُ النَّاسُ» و نمى‌گويد «فِيْهِ النَّاس» اين تعبير، اشاره به آن است كه رستاخيز تنها ظرف اجتماع مردم نيست، بلكه يك هدف و يك مقصد است كه انسان‌ها در مسير تكاملى خود به سوى آن پيش مى‌روند.