تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٤
١٠٠ ذلِكَ مِنْ أَنْباءِ الْقُرى نَقُصُّهُ عَلَيْكَ مِنْها قائِمٌ وَ حَصيدٌ
١٠١ وَ ما ظَلَمْناهُمْ وَ لكِنْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَما أَغْنَتْ عَنْهُمْ آلِهَتُهُمُ الَّتي يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ لَمَّا جاءَ أَمْرُ رَبِّكَ وَ ما زادُوهُمْ غَيْرَ تَتْبيبٍ
١٠٢ وَ كَذلِكَ أَخْذُ رَبِّكَ إِذا أَخَذَ الْقُرى وَ هِيَ ظالِمَةٌ إِنَّ أَخْذَهُ أَليمٌ شَديدٌ
١٠٣ إِنَّ في ذلِكَ لَا يَةً لِمَنْ خافَ عَذابَ الآْخِرَةِ ذلِكَ يَوْمٌ مَجْمُوعٌ لَهُ النَّاسُ وَ ذلِكَ يَوْمٌ مَشْهُودٌ
١٠٤ وَ ما نُؤَخِّرُهُ إِلَّا لِاجَلٍ مَعْدُودٍ
ترجمه:
١٠٠- اين از اخبار شهرها و آبادىهاست كه ما براى تو بازگو مىكنيم؛ كه بعضى (هنوز) بر پا هستند، و بعضى درو شدهاند (و از ميان رفتهاند)!
١٠١- ما به آنها ستم نكرديم؛ بلكه آنها خودشان بر خويشتن ستم روا داشتند! و هنگامى كه فرمان مجازات الهى فرا رسيد، معبودانى را كه غير از خدا مىخواندند، آنها را يارى نكردند؛ و جز بر هلاكت آنان نيفزودند!
١٠٢- و اين چنين است مجازات پروردگار تو، هنگامى كه شهرها و آبادىهاى ظالم را مجازات مىكند! (آرى،) مجازات او، دردناك و شديد است!
١٠٣- در اين، نشانهاى است براى كسى كه از عذاب آخرت مىترسد؛ همان روزى است كه مردم در آن جمع مىشوند، و روزى كه همه آن را مشاهده مىكنند.
١٠٤- و ما آن (مجازات) را، جز تا زمان محدودى، تأخير نمىاندازيم!