اما اين كه موسى‌ را براى هدايت چه كسى فرستاده، در آيه بعد مى‌فرمايد:
موسى‌ را با آن معجزات كوبنده و آن منطق نيرومند، «به سوى فرعون و ملاء او فرستاديم» «إِلى‌ فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ».
همان گونه كه بارها گفته‌ايم، «مَلَأ» به كسانى گفته مى‌شود كه، ظاهر آنها چشم‌ها را پر مى‌كند، هر چند توخالى هستند، و در منطق قرآن بيشتر به اعيان، اشراف، و شخصيت‌هاى قلابى كه اطراف قدرت‌هاى ستمگر را مى‌گيرند، اطلاق شده.
اما، اطرافيان فرعون كه با قيام موسى‌ عليه السلام، منافع نامشروع خود را در خطر مى‌ديدند، حاضر نشدند در برابر او و معجزات و منطقش تسليم گردند «لذا از فرمان فرعون پيروى كردند» «فَاتَّبَعُوا أَمْرَ فِرْعَوْنَ».
«اما فرمان فرعون، هرگز ضامن سعادت آنها و مايه رشد و نجات نبود» «وَ ما أَمْرُ فِرْعَوْنَ بِرَشيدٍ».
البته، اين موفقيت براى فرعون به سادگى به دست نيامد، او از هر گونه نيرنگ، توطئه و نيروئى براى پيشرفت اهداف خود، و شوراندن مردم بر ضد موسى‌ عليه السلام استفاده مى‌كرد، و در اين راه، حتى هيچ نكته روانى را از نظر دور نمى‌داشت.
گاهى مى‌گفت: «موسى‌ مى‌خواهد سرزمين‌هاى شما را بگيرد، و شما را كه صاحبان اصلى آنها هستيد بيرون كند» (يُريدُ أَنْ يُخْرِجَكُمْ مِنْ أَرْضِكُم). «١»

گاهى احساس مذهبى قوم خود را تحريك مى‌كرد، و مى‌گفت: «من از اين مرد مى‌ترسم كه آئين شما را دگرگون سازد» (إِنِّي أَخافُ أَنْ يُبَدِّلَ دينَكُمْ). «٢»

گاه مى‌گفت: «من از اين مى‌ترسم، او سرزمين شما را به فساد بكشد» (أَوْ