تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١
خداوند سرچشمه مىگيرد، استحكام قرآن از حكمتش، و شرح و تفصيل آن از خبير بودنش.
در اين كه فرق ميان «أُحْكِمَت» و «فُصِّلَت» چيست؟ مفسران بحثهاى فراوان كردهاند و احتمالات زيادى دادهاند، اما آنچه نزديكتر از همه، به مفهوم آيه فوق به نظر مىرسد اين است:
در جمله اول، اين واقعيت بيان شده است كه، قرآن مجموعه واحد به هم پيوستهاى است، كه همچون يك بناى محكم و استوار بر جا است، و نشان مىدهد از سوى خداوند واحد يكتا نازل شده، و به همين دليل هيچ گونه تضاد و اختلاف در ميان آياتش ديده نمىشود.
اما جمله دوم، اشاره به اين حقيقت است كه: اين كتاب در عين وحدت، آن چنان شاخهها و شعب فراوان دارد كه تمام نيازهاى روحى و جسمى انسانها را در زير پوشش خود قرار مىدهد، بنابراين در عين وحدت، كثير است و در عين كثرت، واحد.
***
در آيه بعد، مهمترين و اساسىترين محتواى قرآن يعنى توحيد و مبارزه با شرك را به اين صورت بيان مىكند، نخستين دعوت من اين است: «جز خداوند يگانه يكتا را نپرستيد» «أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ». «١»
و اين نخستين تفصيل از دستورات اين كتاب بزرگ است.
و دومين برنامه دعوتم اين است كه: «من براى شما از سوى او نذير و