«آن را رها كنيد كه در زمين خدا از مراتع و علف‌هاى بيابان بخورد» «فَذَرُوها تَأْكُلْ في‌ أَرْضِ اللَّهِ».
«و هرگز آزارى به آن نرسانيد كه اگر چنين كنيد به زودى عذاب الهى شما را فرا خواهد گرفت» «وَ لاتَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذابٌ قَريبٌ».
***
ناقه صالح
«ناقه» در لغت به معنى «شتر ماده» است، در آيه فوق و بعضى ديگر از آيات قرآن، اضافه به «اللّه» شده است. «١»
و اين نشان مى‌دهد: اين ناقه ويژگى‌هائى داشته، و با توجه به اين كه در آيه فوق به عنوان آيه و نشانه الهى و دليل حقانيت ذكر شده است، روشن مى‌شود: اين ناقه، يك ناقه معمولى نبود و از جهت، يا جهاتى خارق‌العاده بوده است.
ولى، در آيات قرآن، اين مسأله به طور مشروح نيامده است كه ويژگى‌هاى اين ناقه چه بوده است؟ همين اندازه مى‌دانيم: يك شتر عادى و معمولى نبوده است.
تنها چيزى كه در دو مورد، از قرآن آمده اين است كه: «صالح» در مورد اين ناقه به قوم خود اعلام كرد كه آب آن منطقه بايد سهم‌بندى شود، يك روز سهم ناقه و يك روز سهم مردم باشد، مى‌فرمايد: «هذِهِ ناقَةٌ لَها شِرْبٌ وَ لَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ». «٢»

و در سوره «قمر» آيه ٢٨ نيز مى‌خوانيم: «وَ نَبِّئْهُمْ أَنَّ الْماءَ قِسْمَةٌ بَيْنَهُمْ كُلُّ شِرْبٍ مُحْتَضَرٌ».
در سوره «شمس» نيز اشاره مختصرى به اين امر آمده است، آنجا كه