٦٢ قالُوا يا صالِحُ قَدْ كُنْتَ فينا مَرْجُوّاً قَبْلَ هذا أَ تَنْهانا أَنْ نَعْبُدَ ما يَعْبُدُ آباؤُنا وَ إِنَّنا لَفي‌ شَكٍّ مِمَّا تَدْعُونا إِلَيْهِ مُريبٍ
٦٣ قالَ يا قَوْمِ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ كُنْتُ عَلى‌ بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي وَ آتاني‌ مِنْهُ رَحْمَةً فَمَنْ يَنْصُرُني‌ مِنَ اللَّهِ إِنْ عَصَيْتُهُ فَما تَزيدُونَني‌ غَيْرَ تَخْسيرٍ
٦٤ وَ يا قَوْمِ هذِهِ ناقَةُ اللَّهِ لَكُمْ آيَةً فَذَرُوها تَأْكُلْ في‌ أَرْضِ اللَّهِ وَ لاتَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذابٌ قَريبٌ
٦٥ فَعَقَرُوها فَقالَ تَمَتَّعُوا في‌ دارِكُمْ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ ذلِكَ وَعْدٌ غَيْرُ مَكْذُوبٍ
ترجمه:
٦٢- گفتند: «اى صالح! تو پيش از اين، مايه اميد ما بودى! آيا ما را از پرستش آنچه پدرانمان مى‌پرستيدند، نهى مى‌كنى؟! در حالى كه ما، در مورد آنچه به سوى آن دعوتمان مى‌كنى، در شك و ترديد هستيم»!
٦٣- گفت: «اى قوم! به من خبر دهيد اگر من دليل آشكارى از پروردگارم داشته باشم، و رحمتى از جانب خود به من داده باشد (پس) اگر من نافرمانى او كنم، چه كسى مى‌تواند مرا در برابر وى يارى دهد؟! پس، (سخنان) شما، جز اطمينان به زيانكار بودنتان، چيزى بر من نمى‌افزايد!
٦٤- اى قوم من! اين «ناقه» خداوند است، كه براى شما نشانه‌اى است؛ بگذاريد در زمين خدا به چرا مشغول شود؛ هيچ گونه آزارى به آن نرسانيد، كه عذاب خدا شما را خواهد گرفت»!
٦٥- (اما) آنها آن (ناقه) را از پاى در آوردند؛ و (صالح) گفت: سه روز در خانه‌هايتان