تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٠
طوفان شديد و بسيار كوبندهاى، به مدت هفت شب و شش روز بر آنها مسلط شد، كه قصرهايشان را در هم كوبيد، اجسادشان را همچون برگهاى پائيزى بر امواج باد سوار كرد، و به اطراف پراكنده ساخت، مؤمنان راستين را قبلًا از ميان آنان بيرون برد و نجات داد، و زندگانى و سر نوشتشان درس بزرگ عبرتى براى همه جباران و خودكامگان گشت. «١»
***
٢- لعن و نفرين ابدى بر قوم عاد باد
اين تعبير و مشابه آن، در آيات متعددى از قرآن درباره اقوام مختلفى آمده است كه پس از شرح بخشى از حالات آنها مىفرمايد:
«أَلا بُعْداً لِثَمُود». «٢»
«أَلا بُعْداً لِمَدْيَنَ كَما بَعِدَتْ ثَمُود». «٣»
«فَبُعْداً لِلْقَوْمِ الظَّالِمين». «٤»
«فَبُعْداً لِلْقَوْمِ لايُؤْمِنُون». «٥»
و همچنين در داستان نوح قبلًا خوانديم: «وَ قيلَ بُعْداً لِلْقَوْمِ الظَّالِمينَ». «٦»
در تمام اين آيات، نفرين شعار گونهاى، درباره كسانى كه گناه عظيمى انجام دادهاند، دائر به دورى آنها از رحمت خداوند شده است.
اين درست، به شعارهائى مىماند كه امروز براى افراد و گروههاى سركش و استعمارگر و ستمپيشه گفته مىشود، منتها اين شعار قرآنى به قدرى جالب و جامع است، كه تنها ناظر به يك جنبه و يك بعد نيست؛ چرا كه وقتى مىگوئيم