«شما در اعتقادى كه به بت‌ها داريد در اشتباهيد، و به خدا افترا مى‌بنديد» «إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا مُفْتَرُونَ».
اين بت‌ها، نه شريك او هستند و نه منشأ خير و شرّ، و هيچ كارى از آنها ساخته نيست، چه افترا و تهمتى از اين بالاتر كه براى چنين موجودات بى‌ارزشى اين همه مقام قائل شويد.
***
هود عليه السلام سپس اضافه كرد: «اى قوم من! من در دعوت خودم هيچ گونه چشم‌داشتى از شما ندارم، هيچ گونه پاداشى از شما نمى‌خواهم» «يا قَوْمِ لاأَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً».
تا گمان كنيد فرياد و جوش و خروش من براى رسيدن به مال و مقام است، و يا شما به خاطر سنگينى بار پاداشى كه مى‌خواهيد براى من در نظر بگيريد تن به تسليم ندهيد.
«تنها اجر و پاداش من، بر آن كسى است كه مرا آفريده» به من روح و جسم بخشيده و در همه چيز مديون او هستم همان خالق و رازق من «إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى الَّذي فَطَرَني‌».
اصولًا، من اگر گامى براى هدايت و سعادت شما بر مى‌دارم، به خاطر اطاعت فرمان او است و بنابراين بايد اجر و پاداش از او بخواهم نه از شما.
به علاوه، مگر شما چيزى از خود داريد كه به من بدهيد؟ هر چه شما داريد از ناحيه او است «آيا نمى‌فهميد»؟ «أَ فَلا تَعْقِلُونَ».
***
سرانجام، براى تشويق آنها و استفاده از تمام وسائل ممكن براى بيدار ساختن روح حق‌طلبى اين قوم گمراه، متوسل به بيان پاداش‌هاى مادى مشروط