نيز شامل گردد؛ زيرا در قرآن مجيد كلمه «امّت» بر آنها نيز اطلاق شده است، چنان كه در سوره «انعام» آيه ٣٨ مى‌خوانيم: وَ ما مِنْ دابَّةٍ فِى الأَرْضِ وَ لا طائِرٍ يَطِيْرُ بِجَناحَيْهِ إِلَّا أُمَمٌ أَمْثالُكُم: «هيچ جنبنده‌اى در روى زمين، و هيچ پرنده‌اى كه با دو بال خود پرواز مى‌كند وجود ندارد، مگر اين كه آنها نيز امت‌هائى مثل شما هستند».
بنابراين، همان گونه كه نوح عليه السلام و يارانش به لطف بى‌پايان پروردگار، در برابر آن همه مشكلات زندگى بعد از طوفان در سلامت و بركت زيستند، انواع جاندارانى كه با نوح از كشتى پياده شدند، و گام بر روى زمين گذاشتند نيز، اين سلامت و مصونيت را به لطف الهى داشتند.
آنگاه، اضافه مى‌كند: «با اين همه، باز در آينده از نسل همين مؤمنان، امت‌هائى به وجود مى‌آيند كه انواع نعمت‌ها را به آنها مى‌بخشيم، ولى آنها در غرور و غفلت فرو مى‌روند، سپس عذاب دردناك ما به آنها مى‌رسد» «وَ أُمَمٌ سَنُمَتِّعُهُمْ ثُمَّ يَمَسُّهُمْ مِنَّا عَذابٌ أَليمٌ».
بنابراين، چنين نيست كه اين انتخاب اصلح، و اصلاح نوع انسانى از طريق طوفان آخرين انتخاب، و آخرين اصلاح باشد، بلكه، باز هم تا زمانى كه نوع آدمى به عالى‌ترين مرحله رشد و تكامل برسد، به خاطر سوء استفاده كردن از آزادى اراده، گاه در راه شر و فساد قدم مى‌گذارد، و باز همان برنامه مجازات در اين جهان و سراى ديگر دامنش را مى‌گيرد.
جالب اين كه، در جمله فوق فقط مى‌گويد: «سَنُمَتِّعُهُمْ» به زودى آنها را از انواع نعمت‌ها بهره‌مند مى‌كنيم، و بلا فاصله سخن از عذاب و مجازات آنها مى‌گويد.
اشاره به اين كه، بهره‌ورى از نعمت فراوان در افراد كم ظرفيت و ضعيف