ما بر تو و بر آنها كه با تواند، فرود آى» «قيلَ يا نُوحُ اهْبِطْ بِسَلامٍ مِنَّا وَ بَرَكاتٍ عَلَيْكَ وَ عَلى‌ أُمَمٍ مِمَّنْ مَعَكَ».
بدون شك، «طوفان» همه آثار حيات را در هم كوبيده بود، و طبعاً زمين‌هاى آباد مراتع سرسبز و باغ‌هاى خرم، همگى ويران شده بودند، و در اين هنگام، بيم آن مى‌رفت كه نوح و يارانش از نظر «زندگى» و «تغذيه» در مضيقه شديد قرار گيرند، اما خداوند به اين گروه مؤمنان اطمينان داد كه، درهاى بركات الهى به روى شما گشوده خواهد شد، و از نظر زندگى هيچ گونه نگرانى به خود راه ندهند.
به علاوه، ممكن بود نگرانى ديگرى از نظر سلامت براى نوح عليه السلام و پيروانش پيدا شود، كه زندگى كردن در مجاورت اين باتلاق‌ها و مرداب‌هاى باقيمانده از طوفان ممكن است سلامت آنها را به خطر افكند، لذا خداوند در اين زمينه نيز به آنها اطمينان داد كه، هيچ گونه خطرى شما را تهديد نمى‌كند و آن كس كه طوفان را براى نابودى طغيانگران فرستاد، هم او مى‌تواند محيطى «سالم» و «پر بركت» براى مؤمنان فراهم سازد.
اين جمله كوتاه به ما مى‌فهماند، قرآن تا چه اندازه به ريزه‌كارى‌هاى مسائل اهميت مى‌دهد، و آنها را در عباراتى بسيار فشرده و زيبا منعكس مى‌سازد.
كلمه «أُمَم» جمع «امّت» است، و اين تعبير مى‌رساند كه همراه نوح عليه السلام امت‌هائى بودند، اين عبارت ممكن است به خاطر آن باشد: افرادى كه با نوح عليه السلام بودند، هر يك سرچشمه پيدايش قبيله و امتى گشتند.
و يا اين كه واقعاً آنها كه با نوح عليه السلام بودند هر گروهى از قوم و قبيله‌اى بودند، كه مجموعاً امت‌هائى تشكيل مى‌دادند.
اين احتمال نيز وجود دارد كه، «أُمَم» اصناف حيواناتى را كه با نوح بودند