تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٨
ما نيستند». «١»
***
٤- مسلمانان مطرود!
بىمناسبت نيست، با الهام از آيه فوق، اشاره به قسمتى از احاديث اسلامى كنيم، كه آنها نيز گروههاى زيادى را كه ظاهراً در زمره مسلمانان و يا پيروان مكتب اهل بيت هستند، مطرود دانسته و آنان را از صف مؤمنان و شيعيان خارج مىسازد:
١- پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مىفرمايد: مَنْ غَشَّ مُسْلِماً فَلَيْسَ مِنَّا: «آن كس كه با برادران مسلمانش تقلب و خيانت كند از ما نيست». «٢»
٢- امام صادق عليه السلام مىفرمايد: لَيْسَ بِوَلِيٍّ لِي مَنْ أَكَلَ مالَ مُؤْمِنٍ حَراماً: «كسى كه مال مؤمنى را به گناه بخورد، دوست من نيست». «٣»
٣- پيامبر صلى الله عليه و آله مىفرمايد: أَلا وَ مَنْ أَكْرَمَهُ النَّاسُ اتِّقاءَ شَرِّهِ فَلَيْسَ مِنِّي: «بدانيد كسى كه مردم او را به خاطر اجتناب از شرش گرامى دارند از من نيست». «٤»
٤- امام فرمود: لَيْسَ مِنْ شِيعَتِنا مَنْ يَظْلِمُ النَّاسَ: «كسى كه به مردم ستم مىكند شيعه ما نيست». «٥»