تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٦
طوفان و فرارسيدن مجازاتهاى كوبنده الهى نزديك مىشد «به آنها دستور داد كه به نام خدا بر كشتى سوار شويد، به هنگام حركت و توقف كشتى نام خدا را بر زبان جارى سازيد، و به ياد او باشيد» «وَ قالَ ارْكَبُوا فيها بِسْمِ اللَّهِ مَجْراها وَ مُرْساها». «١»
چرا مىگويد: در همه حال، به ياد او باشيد و از ياد و نام او مدد بگيريد؟
«براى اين كه پروردگار من آمرزنده و مهربان است» «إِنَّ رَبِّي لَغَفُورٌ رَحيمٌ».
به مقتضاى رحمتش، اين وسيله نجات را در اختيار شما بندگان با ايمان قرار داده، و به مقتضاى آمرزشش از لغزشهاى شما مىگذرد.
***
سرانجام، لحظه نهائى فرا رسيد و فرمان مجازات اين قوم سركش صادر شد، ابرهاى تيره و تار همچون پارههاى شب ظلمانى سراسر آسمان را فرا گرفت، و آن چنان روى هم متراكم گرديد، كه نظيرش هيچ گاه ديده نشده بود، صداى غرش رعد و پرتو خيرهكننده برق پى در پى در فضاى آسمان پخش مىشد، و خبر از حادثه بسيار عظيم و وحشتناكى مىداد.
باران شروع شد، سريع و سريعتر شد، قطرهها، درشت و درشتر شد، و همان گونه كه قرآن در آيه ١١ سوره «قمر» مىگويد، گوئى تمام درهاى آسمان گشوده شده، اقيانوسى از آب از لابلاى ابرها فرو مىريزد.
از سوى ديگر، سطح آب زير زمينى آن قدر بالا آمد، كه از هر گوشهاى چشمه خروشانى جوشيدن گرفت.
و به اين ترتيب، آبهاى زمين و آسمان به هم پيوستند و دست به دست هم دادند، و بر سطح زمينها، كوهها، دشتها، درهها جارى شدند، و به زودى