دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥٩ - ٤٢ سعيد بن قيس همدانى

سعيد، پس از على ٧ نيز بر صراط حق، استوار ماند و در جمع ياران امام حسن ٧ قرار گرفت. امام حسن ٧ او را به عنوان جانشين قيس بن سعد به نبرد با معاويه گسيل داشت. ابو عمرو كَشّى او را بدين سان ستوده است:

او از بزرگان تابعيان و از سران و زاهدان آنان بود.

سعيد بن قيس، حدود سال ٤١ هجرى زندگى را بدرود گفت.

٦٤٧٩. الغارات در ياد كردِ غارت شهر انبار، توسّط سفيان بن عوف و درخواست على ٧ از مردم براى حركت كردن به سوى او و تن‌زدن يارانش: پس حُجْر بن عَدىّ كِنْدى و سعيد بن قيس همْدانى برخاستند و گفتند: اى امير مؤمنان! خدا برايت بد نياورَد! به ما فرمان بده تا پيروى‌ات كنيم كه به خدا سوگند ما بر سرِ اطاعت تو، نه بر فنا شدن دارايى‌مان بى‌تابى مى‌كنيم و نه بر كشته شدن خويشانمان.

٦٤٨٠. الفتوح در ياد كردِ جنگ صِفّين: سعيد بن قيس گفت: به خدا سوگند اى امير مؤمنان، ما جز براى خدا يارى نكرديم و جز به او پاسخ مثبت نداديم، و با كسى جنگيديم كه نه سابقه‌اى چون تو دارد و نه خويشاوندىِ تو را [با پيامبر ٦‌]. ما را به هر سو كه مى‌خواهى و هركجا كه دوست دارى، روانه كن كه ما گوش به فرمان و مطيع تو ايم.

در اين جا بود كه على ٧ چند بيتى سرود:

«اگر من دربان بهشت بودم‌

به [قبيله‌] همْدان مى‌گفتم: به سلامتْ وارد شويد.