دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢٣ - ١٨ جابر بن عبد الله انصارى

امام على، امام حسن، امام حسين، امام سجّاد و امام باقر : آمده است. او حامل سلام پيامر خدا براى امام باقر ٧ بود.

جابر در جنگ صِفّين، همراه مولا ٧ بود. او اوّلين كسى است كه پس از حادثه كربلا بر مزار شهيدان، حضور يافته و بر ابا عبد اللّه الحسين ٧ سرشك فشانده است.

روايات منقول از او درباره مولا ٧، نقل‌هاى تفسيرى بر جاى مانده از او، و گفتگوها و مناظرات او، همه وهمه نشان دهنده استوارگامى، نيك‌انديشى و ايمان ژرف و باور پايدار اوست. «صحيفه جابر» نيز مشهور است.

او عثمان را يارى نكرده بود. از اين رو، حجّاج بن يوسف، به قصد خوار كردن وى، بر دست او مُهر زد. جابر به سال ٧٨ هجرى‌[١] زندگى را بدرود گفت.

٦٣٩٢. علل الشرائع به نقل از ابو زبير مكّى: جابر را ديدم كه بر عصايش تكيه كرده بود و در كوچه‌ها [ى مدينه‌] و مجالس انصار مى‌چرخيد و مى‌گفت: على، بهترينِ انسان‌هاست. هر كس نپذيرد، كافر است. اى گروه انصار! فرزندانتان را بر محبّت على تربيت كنيد و هر كدامشان نپذيرفت، در كار مادرش بنگريد.

[١] در سال مرگ جابر نيز اختلاف است.( م)