دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥١ - ٥٨ عبد الله بن عباس

در جريان نهروان، او بارها از سوى على ٧ با خوارج به گفتگو پرداخت و در مناظره‌هايى هوشمندانه، نااستوارى موضع خوارج و همچنين جايگاه والاى على ٧ را نماياند.[١] او به هنگام شهادت على ٧، فرماندار بصره بود.

ابن عبّاس پس از على ٧ دست بيعت به امام حسن ٧ داد و به كارگزارى از سوى وى عازم بصره شد.

عبد اللّه بن عبّاس، همراه امام حسين ٧ در قيام كربلا شركت نكرد. برخى علّت اين عدم مشاركت را نابينا بودن وى دانسته‌اند.

او پس از قدرت يافتن عبد اللّه بن زبير در حجاز و بصره و عراق، با وى بيعت نكرد. بيعت نكردن او و محمّد بن حنفيه، بر ابن زبيرْ گران آمد، به آن سان كه مى‌خواست آنها را در آتش بسوزاند.

ابن عبّاس، دانشمندى است كه در تفسير، حديث و فقه، جايگاه بسيار والايى دارد. وى در دانش، شاگرد على ٧ بود و به اين شاگردى بسى افتخار مى‌كرد.

ابن عبّاس به سال ٦٨ هجرى و در ٧١ سالگى در تبعيدگاهش طائف، در حالى‌

[١] ر. ك: ج ٦ ص ٣٨٩( روانه كردن عبد اللّه بن عبّاس به سوى خوارج).