دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٨٥ - ٤٧ سيحان بن صوحان

به او گفتم: آنان كه كفيل و عهده‌دار امور قوم خود شدند؟

فرمود: «آرى. آنان بازگشتند، در حالى كه ميانشان جنگ و خونريزى بود. پس منتظر شدند تا در سال بعد، پيامبر خدا را ببينند. پس بازگشتند و از خونريزى بيزار شدند و صلح نمودند و پيامبر ٦ با آنان آمد».

امام صادق ٧ از سهل، ياد كرد و فرمود: «نه از قريش و نه از ديگر مردم، كسى در فضيلت و كمال، بر او پيشى نگرفت» و او را ستود و فرمود: «چون سهل درگذشت، امير مؤمنان به شدت ناراحت شد و بر او پنج نماز[١] خواند و فرمود: اگر كوهى هم با من بود، خُرد مى‌شد».

٦٤٩٦. رجال الكشّى به نقل از حسن بن زيد: على بن ابى طالب ٧ بر سهل بن حنيف، هفت تكبير گفت، و او از بدريان بود؛ و على ٧ فرمود: «اگر هفتاد تكبير هم مى‌گفتم، سزاوارش بود».

٦٤٩٧. امام على ٧ پس از آن كه سهل بن حُنَيف انصارى كه محبوب‌ترين فرد نزدش بود، در پىِ بازگشت از صِفّين در كوفه درگذشت: اگر كوهى هم مرا دوست مى‌داشت، فرو مى‌ريخت.

٤٧

سيحان بن صُوحان‌

سيحان بن صُوحان بن حجر، برادر زيد بن صوحان و صَعصَعة بن صوحان است. او نيز همراه با برادرانش در زمره ياران امام على ٧ بود.

[١] احتمالًا پنج تكبير بوده است كه اشاره به نماز ميّت دارد.( م)