دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٧٥ - ٤٤ سليمان بن صرد خزاعى

سليمان، پس از هلاكت معاويه، مردم كوفه را گِرد آورد و به امام حسين ٧ نامه نوشت و ايشان را به كوفه دعوت نمود؛ ليكن از بيعت خود، تخلّف نمود و در قيام سيد الشهدا ٧ شركت نكرد.

او در پىِ مرگ يزيد، شيعيان كوفه را گِرد خود جمع كرد و قيام «توّابين» را با شعار «يا لَثاراتِ الحسين» بر عليه ابن زياد، سازماندهى كرد. اين قيام حماسى و احساسى، پس از يك دسته نبردهاى شكوهمند، در مقابل عبيد اللّه بن زياد، شكست خورد و سليمان بن صرد در سال ٦٥ هجرى، به شهادت رسيد. وى به هنگام شهادت، ٩٣ سال داشت.

٦٤٩٢. امام على ٧ در نامه‌اش به سليمان بن صُرَد كه حاكم منطقه جَبَل بود: گفته‌اى، اموالى متعلّق به مسلمانان به دستت رسيده است. [بدان‌] آنان كه نزد تو هستند، با آنان كه نزد مايند، حقّى يكسان دارند. پس مرا از آنچه به دستت رسيده، آگاه كن و حقّ هر صاحب حقى را بده و بقيه را به سوى ما بفرست تا ميان كسانى كه نزد مايند، قسمت كنيم، إن شاء اللّه!

٦٤٩٣. وقعة صِفّين به نقل از عون بن ابى جُحَيفه: پس از نوشتن پيمان‌نامه حَكميّت در جنگ صِفّين، سليمان بن صرد به نزد على ٧ آمد، در حالى كه صورتش شمشير خورده بود.

على ٧ چون بدو نگريست، فرمود: «برخى از مؤمنان، [بر سر پيمان،] جان باختند و برخى چشم انتظارند، بى آن كه پيمان خود را دگرگون كنند و تو از آن دسته‌اى كه منتظرند و پيمان خود را دگرگون نكرده‌اند».