دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤١ - ٣٩ زياد بن نضر

٦٤٦٤. مروج الذهب: زياد، مردم كوفه را جلوى در كاخ [حكومتى‌] گِرد آورد و آنان را به لعن بر على ٧ واداشت و هركس را كه خوددارى مى‌ورزيد، ميهمان شمشير مى‌كرد (مى‌كُشت).

٦٤٦٥. المعجم الكبير به نقل از حسن: زياد، پيروان على ٧ را پيجويى مى‌كرد و مى‌كشت. اين خبر به حسن بن على ٨ رسيد. فرمود: «بار خدايا! او را با مرگ طبيعى از دنيا ببر و به قتلش مرسان، كه قتل، كفّاره است [و از عذاب اخروى‌اش مى‌كاهد]».

٦٤٦٦. سير أعلام النبلاء به نقل از حسن بَصرى: به حسن بن على ٨ خبر رسيد كه زياد در بصره، پيروان على ٧ را پيجويى مى‌كند و آنها را مى‌كشد. پس بر او نفرين كرد.

و [نيز] گفته شده كه زياد، اهالى كوفه را گِرد آورد تا آنها را به بيزارى جستن از على ٧ وادارد. پس به طاعون سال ٥٣ هجرى گرفتار آمد.[١]

ر. ك: ج ١٢، ص ٤٠١ (زياد بن ابيه).

٣٩ زياد بن نضر

زياد بن نَضْر حارثى از ياران والا مقام و با اخلاص امير مؤمنان و از فرماندهان لشكر ايشان بود. گفته‌ها و مواضع او در «صِفّين» و ديگر مواقع، نشان مى‌دهد كه او از آگاهى عميقى برخوردار بوده و شناخت والايى از شخصيت مولا ٧ داشته است.

او در يكى از اين موضعگيرى‌ها، بر پيشتازى على ٧ در ايمان و جايگاه والاى‌

[١] در تاريخ دمشق: ج ١٩ ص ٢٠٢ و ٢٠٣ و ٢٠٤، نفرين امام حسن ٧ را چنين نقل كرده است:« خدايا! زياد را به قتل مرسان؛ بلكه او را با مرگ طبيعى بميران».