دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨٧ - ٣٢ خزيمة بن ثابت(ذو شهادتين)

هنگامى كه [در صفين‌] قرآن‌ها بر سرِ نيزه شد، خالد به على ٧ گفت: [به سلامت‌] ماندن، در پيشنهادى است كه اين قوم بدان فرا مى‌خوانند، اگر موافقت كنى؛ و اگر نه، هر چه تو فرمايى، بهتر است.

خالد در زمان امام حسن ٧ به ايشان خيانت كرد و به سوى معاويه رفت و با او بيعت كرد. معاويه نيز او را گرامى داشت و او را فرماندار ارمنستان كرد. در اين باره گفته شده است:

معاويه! خالد بن معمّر را احترام (يا حاكم) كن‌

كه اگر خالد نبود، تو حاكم نمى‌شدى.

خالد، قبل از رسيدن به منطقه فرماندارى‌اش، درگذشت.

در بعضى منابع آمده است كه او در حضور معاويه به ستايش امام على ٧ پرداخته و در باره علاقه خود به على ٧ گفته است: به خدا سوگند، او را به خاطر بردبارى‌اش به هنگام خشم و وفايش به عهد و راستى‌اش به گاه پافشارى و دادگرى‌اش در داورى، دوست مى‌داشتم.

٣٢

خُزَيمة بن ثابت (ذو شهادَتين)

ابو عماره، خُزَيمة بن ثابت بن فاكِه انصارى اوسى، از ياران برجسته پيامبر خداست. او در جنگ احد و ديگر نبردهاى پيامبر خدا، همگام آن بزرگوار بود و از آن رو كه پيامبر خدا گواهى او را در حُكمِ دو شاهد قرار داد، به «ذو الشهادتَين» مشهور شد.

خزيمه از معدود كسانى است كه پس از پيامبر ٦ بر «حقّ خلافت» و «خلافت‌