شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٣٣٤ - اميد عفو و زيادى گناهان

حضرت على عليه السّلام در دعاى كميل مى‌فرمايد:«اللّهمّ و أسئلك سؤال من اشتدّت فاقته و أنزل بك عند الشّدائد حاجته؟»:(خدايا از تو درخواست مى‌كنم درخواست كسى را كه فقر و بى‌نوائيش شدت يافته و خواسته‌اش را هنگام سختى‌هايش پيش تو آورده است.)

و به اين مناسبت در نهج البلاغه مى‌فرمايد:«و بى فاقة اليك لا يجبر مسكنتها إلاّ فضلك و لا ينعش من خلّتها [١]إلاّ منّك و جودك،فهب لنا فى هذا المقام رضاك و أغننا عن مدّ الأيدى إلى سواك،إنّك على كلّ شىء قدير» [٢]:(فقر و نيازمندى من به سوى توست كه بدبختى آن را(هيچ چيز)جبران و تلافى نمى‌كند جز فضل تو(كنايه از اينكه فقرى و نياز بنده را برطرف نمى‌كند مگر فضل و احسان تو)و آن را نيرو و قوت نمى‌دهد از فقرش مگر بخشش و جود تو.پس در اين مقام مدح و ثنايت،خشنوديت را به من ارزانى دار و ما را بى‌نياز كن از دراز كردن دست حاجت پيش غير خودت،به درستى كه تو بر هر چيز قادرى.)

اميد عفو و زيادى گناهان

دعاى ابو حمزه:

«سيّدى لا تعذّبنى و أنا أرجوك،إلهى حقّق رجائى و آمن خوفى فإنّ كثرة ذنوبى لا أرجو فيها إلا عفوك،

اى آقاى من!مرا عذاب مكن كه من به تو اميد بسته‌ام.بار الها!اميد مرا برآور و هراسم را امنيت بخش،پس به حقيقت كه در زيادى گناهانم اميدى جز عفو تو ندارم.»

حضرت امير عليه السّلام در مناجات شعبانيه به خداوند عرض مى‌كند:«إلهى إن أخذتنى بجرمى أخذتك بعفوك و إن أخذتنى بذنوبى أخذتك بمغفرتك»:(خدايا اگر مرا به جرمم

[١].خلّه به معناى فقر و ندارى است.

[٢].نهج البلاغه فيض الاسلام،خ ٩٠،فراز ٥٩.