شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٣٣٦ - اميد عفو و زيادى گناهان

عمل و تلاش باشد و نيز گناهكار وقتى از عقوبت گناه مى‌ترسد كه از آن فرار كند.

امام باقر عليه السّلام در ضمن وصاياى خود به جابر بن يزيد جعفى مى‌فرمايند:«تحرّز من إبليس بالخوف الصّادق و إيّاك و الرّجاء الكاذب،فإنّه يوقعك فى الخوف الصّادق و تزيّن للّه عزّ و جلّ بالصّدق فى الأعمال و لا خوف كخوف حاجز و لا رجاء كرجاء معين» [١]:(اى جابر!با ترس صادقانه از ابليس حذر كن و مبادا اميد كاذب و بدون عمل داشته باشى و بدان كه اميد صادق تو را در خوف صادق قرار مى‌دهد و با راستى در اعمال،خود را براى خدا تزيين كن و هيچ ترسى مانند ترسى كه مانع از گناه شود نيست و هيچ اميدى مثل اميدى كه انسان را در عمل و اصلاح نفس كمك كند،وجود ندارد.)

دعاى ابو حمزه:

«سيّدى أنا أسئلك ما لا استحقّ و أنت أهل التّقوى و أهل المغفرة فاغفر لى و ألبسنى من نظرك ثوبا يغطّى علىّ التّبعات و تغفرها لى و لا أطالب بها، إنّك ذو منّ قديم و صفح عظيم و تجاوز كريم،

اى آقاى من!از پيشگاه تو درخواست مى‌كنم چيزى را كه شايسته آن نيستم درحالى‌كه تو اهل تقوا و آمرزشى پس از من درگذر و از نظر عفو و عنايتت لباسى را بر من فروپوشان كه پى آمد گناهان را بر من بپوشاند و آنها را بر من بيامرزى و براى آنها مورد بازخواست قرار نگيرم،به راستى كه توئى داراى احسان ديرينه و گذشت بزرگ و بخشش بزرگوارانه»

در اين فراز از دعاى ابو حمزه نكاتى چند به چشم مى‌خورد:

١-از خداوند درخواست چيزى را مى‌كنيم كه سزاوار آن نيستيم.

٢-خداوند اهل تقوا و مغفرت است.

٣-احسان و گذشت خداوند هميشگى و پايدار است.

[١].بحار الانوار،ج ٧٥،ص ١٦٤.