شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ١٢٠ - بخش دهم انقطاع الى اللّه

«لست اتّكل فى النّجاة من عقابك على اعمالنا بل بفضلك علينا لأنّك اهل التّقوى و اهل المغفرة تبدىء بالاحسان نعما و تعفو عن الذّنب كرما،

نه چنين است كه در نجات از عذابت به اعمالم تكيه داشته باشم،بلكه تنها اعتمادم به فضل تو بر ما است چرا كه توئى سزاوار تقوى و اهل مغفرت كه نعمت خود را به احسان(بدون سابقۀ استحقاق)آغاز فرمائى و به حكم كرمت از گناه درگذرى.»

اين فراز از دعا و فرازهاى قبل از آن از جملۀ«اين سترك الجميل»تا جملۀ«تعفو عن الذّنب كرما»بيانگر حال انقطاع بنده است.بنده به اين حقيقت رسيده است كه در جهان هستى جائى و محلى شايسته كه بتوان براى نجات،بدان اعتماد كرد،جز تفضلات و عنايات و احسان پروردگار،چيزى نيست و تنها به او بايد روآورد.

دعاى ابو حمزه:

«فما ندرى ما نشكر اجميل ما تنشر ام قبيح ما تستر ام عظيم ما ابليت و اوليت ام كثير ما منه نجّيت و عافيت،

و نمى‌دانم كدام يك از نعمتهايت را شكرگزار باشم،آن نعمت زيبايى كه پراكنده مى‌سازى،يا آن كار زشتى كه از ديده‌ها پنهان مى‌دارى؟يا آن نعمت عظيمى كه ما را به آن آزمايش نمودى و به ما بخشيدى يا آن همه چيزهائى(بلاهائى)كه ما را از آن رهاندى و عافيت بخشيدى»

«يا حبيب من تحبّب اليك و يا قرّة عين من لاذ بك و انقطع اليك،

اى دوست كسى كه از خود به تو دوستى نشان داد و اى نور چشم كسى كه به تو پناهنده شد(از غير تو،چشم پوشيده از ديگران بريد)و به تو پيوست.»