شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٣١٣ - بخش سى و سوم اعتراف به گناه،ادب دعا

بخش سى و سوم:

اعتراف به گناه،ادب دعا

دعاى ابو حمزه:

«إلهى إن كان قددنا أجلى و لم يقرّبنى منك عملى فقد جعلت الإعتراف إليك بذنبى،وسائل عللى،

اى خداى من!اگر اجلم در رسد و كردارم مرا به تو نزديك نساخته بى‌گمان اعتراف به گناهم به سوى تو را اسباب عذرهايم قرار دهم.»

«علل»در اينجا جمع علة است به معنى نقص و كاستى و كمبود.

يكى از آداب دعا،اعتراف و اقرار به گناه است.چون اولا هيچ‌وقت حق بندگى خدا را نمى‌توان بجا آورد هرچه عبادت كنيم باز هم به جائى نرسيده‌ايم و ثانيا بنده نبايد به كردار خود مغرور شود و بايد هميشه خود را مقصّر در اداى وظيفه بداند.

ابن فهد حلّى در عدّة الدّاعى از امام صادق عليه السّلام روايت مى‌كند:«و اللّه ما خرج عبد من الذّنب إلاّ بالإقرار» [١]:(به خدا سوگند هيچ بنده‌اى از گناه خارج نشد مگر با اقرار به آن.)

در حقيقت يكى از اركان توبه اقرار به گناه و اعتراف به آن است تا بنده با اقرار به آن درصدد اصلاح خود و بازگشت از گناه برآيد.

[١].عدّة الدّاعى،باب ٤،ص ١٦٧.