شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٧٩ - بخش بيست و نهم رحمت و هدايت خداوند

بخش بيست و نهم:

رحمت و هدايت خداوند

دعاى ابو حمزه:

«سيّدى عليك معوّلى و معتمدى و رجائى و توكّلى برحمتك تعلّقى و تصيب برحمتك من تشاء و تهدى بكرامتك من تحبّ،

اى آقاى من بر توست تكيه و اعتماد من و اميد و توكّلم و علاقۀ خاطرم به رحمت و بخشش توست.تويى آنكه هركه را بخواهى به رحمت خويش مى‌رسانى و هركه را دوست دارى به كرامت خود هدايت مى‌كنى.»

«معوّل»اسم مفعول از مادّۀ«عول»به معنى تكيه و اعتماد و كمك خواستن است.حضرت در مقام دعا عرض مى‌كند:آقاى من!تكيه و اعتماد و اميد و توكّلم به رحمت واسعۀ توست،رحمتى كه آن را به هركه صلاح بدانى مى‌رسانى.»

راغب در مفردات مى‌گويد:«رحمت»مهربانى و رقّتى است كه مقتضى احسان است،يعنى باعث نيكى به ديگرى مى‌شود و چون خدا با تعبير«رحم»وصف شود مراد از آن فقط احسان است نه رقّت قلب.لذا روايت شده است:رحمت از خدا انعام و تفضّل و از آدميان،رقّت قلب و عاطفه است. [١]

[١].مفردات،مادّۀ«رحم»،قاموس قرآن،ج ٣،ص ٦١ به بعد.