شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٣٣٢ - توكّل و انقطاع الى اللّه

هستم به طاعت و ولايت تو و ولايت رسولت و ولايت ائمّه از اول تا آخرشان (امامان را يكى‌يكى نام ببر)سپس بگو خدايا اگر از من تقصيرى در گذشته بوده از آن به سوى تو توبه مى‌كنم و به آنچه نزد توست رغبت مى‌كنم و درخواست مى‌كنم مرا از معاصى حفظ كنى و ابدا يك چشم به‌هم زدن مرا به حال خود وامگذارى،تا وقتى مرا زنده مى‌دارى.خدايا نفس خيلى به بدى امر مى‌كند مگر تو رحم كنى و از تو درخواست مى‌كنم مرا با طاعتت حفظ كنى تا بر آن بميرانى درحالى‌كه از من راضى هستى و اينكه عاقبتم را ختم به سعادت كنى و هرگز مرا از آن نگردانى.»

امام سجاد عليه السّلام به اين مناسبت مى‌فرمايد:«و لا تكلنى إلى خلقك،بل تفرّد بحاجتى و تولّ كفايتى و انظر إلىّ و انظر لى فى جميع احوالى فإنّك إن وكلتنى إلى نفسى عجرت عنها و لم أقم ما فيه مصلحتها» [١]:(خدايا مرا به خلقت وامگذار و تنها خودت حاجت و نيازم را برآورده كن و در همه كارهايم به من نظر كن چرا كه اگر مرا به خود واگذارى از خود عاجز مى‌شوم و به مصلحت آن قيام نمى‌كنم.)

[١].صحيفۀ سجاديه،دعاى ٢٢.