شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٣٠٧ - توكّل و اعتماد بر خدا

توكّل و اعتماد بر خدا

دعاى ابو حمزه:

«سيّدى عليك معتمدى و معوّلى و رجائى و توكّلى و برحمتك تعلّقى و بفنائك أحطّ رحلى و بجودك أقصد طلبتى و بكرمك أى ربّ أستفتح دعائى و لديك أرجو فاقتى و بغناك أجبر عيلتى و تحت ظلّ عفوك قيامى و إلى جودك و كرمك أرفع بصرى و إلى معروفك أديم نظرى فلا تحرقنى بالنّار و أنت موضع أملى و لا تسكّنى الهاوية فإنّك قرّة عينى،

اى آقاى من!تمام اعتماد و پناه و اميد و تكيه‌ام به توست و به رحمت تو دل بسته‌ام و به ساحت(احسان)تو بار خود را مى‌افكنم و به بخششت مطلوبم را قصد مى‌كنم و به(اميد)كرمت اى پروردگار من،مى‌گشايم دعايم را و در نزد تو بى‌نوائيم را اميدوارم و به بى‌نيازيت،نداريم را جبران مى‌كنم و ايستادنم زير سايه عفو توست و به جود و كرم تو چشمم را بالا مى‌برم و به احسان تو هميشه نظر دارم.پس مرا به آتش مسوزان در حالى كه تو محل اميد منى و مرا در هاويه(پرتگاه جهنم)جاى مده پس به راستى تو نور چشم من هستى.»

«معوّل»به معنى پناهگاه است.تعلّق يعنى آويختگى و علاقه.فناء يعنى ساحت و حيات.«عيلة»به معنى فقر آمده است.جود هم قبلا معنى شد به اعطا كردن چيزى كه سزاوار است بدون چشم‌داشت عوض يا غرض خاصّى.«معروف»:عطا و احسان.«هاويه»يكى از اسامى جهنم است.به اعتبار اينكه گنهكاران در قعر آن سقوط مى‌كنند.

حضرت مى‌فرمايد تمام چشم اميد و تكيه و اعتماد و دلبستگيم به توست و در آستان مقدس تو رحل اقامت گزيده‌ام.