شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٣٨٦ - ريا،آفت عمل

درخواست مى‌كند و درخواست مى‌كند عبادتى را كه با آن به خداوند تقرب جويند و خالى از ريا و خودنمايى و شهرت‌طلبى و غرور و شادى بيش از حد و طغيان و سركشى در مقابل نعمتهاى بيكران الهى باشد،و در حقيقت از خداوند تقاضاى مقام خاشعين را مى‌كند.

ريا،آفت عمل

يكى از آفات مهم عبادت و بندگى خداوند،ريا و خودستايى است كه در قرآن و روايات از آن به عنوان شرك نام برده شده است.

خداوند در قرآن كريم مى‌فرمايد: وَ لاٰ تَكُونُوا كَالَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيٰارِهِمْ بَطَراً وَ رِئٰاءَ النّٰاسِ وَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللّٰهِ وَ اللّٰهُ بِمٰا يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ [١]:«و مانند كسانى نباشيد كه از سرزمينشان(به سوى ميدان جنگ بدر)با حالت غرور و سركشى و طغيان و نماياندن به مردم،خارج شدند و مردم را از راه خدا بازمى‌دارند و خداوند به آنچه انجام مى‌دهند احاطه دارد.»

آِیه كريمه اشاره دارد به عمل ابو سفيان و ابو جهل كه براى شكست سپاه اسلام از مكه به مدينه در سرزمين چاه بدر فرود آمدند و ابو جهل صلح پيشنهادى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را نپذيرفت و با غرور و تكبر و نخوتى كه داشت سوگند ياد كرد ما هرگز بازنمى‌گرديم و سه روز در بدر مى‌مانيم و شتران را ذبح مى‌كنيم و غذاى مفصلى مى‌پزيم و شراب مى‌نوشيم و خوانندگان براى ما مى‌خوانند و مى‌نوازند تا صداى ما به گوش عرب برسد و قدرت و شوكت ما تثبيت گردد اما از آنجايى كه خروجشان از ديار مكّه از روى غرور و خودنمايى و ريا و طغيان و به قصد منع از سبيل اللّه بود در سال دوّم هجرى در جنگ بدر شكست سختى خوردند و براى هميشه ذليل شدند.

[١].انفال(٨)٤٧/.