شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٢١٨ - حسن ظن به خداوند

نعمتهاى بهشتى و درجات عاليه،در كنار من نمى‌رسند.

«و لكن برحمتى فليثقوا»:(ولى به رحمت من بايد اعتماد كنند)«و فضلى فليرجوا»:(و اميدوار فضل من باشند)«و الى حسن الظّن بى فليطمئّنوا...»:(و به حسن ظن نسبت به من مطمئن باشند،به راستى كه رحمت من در اين هنگام آنان را درمى‌يابد و رضوان و مغفرتم به آنها مى‌رسد و عفوم آنها را فرو مى‌پوشاند.)

«فانّى انا اللّه الرّحمن الرّحيم» [١]:(به حقيقت كه من خداى رحمن و رحيمم).

امام على عليه السّلام در اين رابطه مى‌فرمايد:«و حتّى يكون اعظمكم فيها عناء احسنكم بالله ظنّا فان اتاكم الله بعافية فاقبلوا و ان ابتليتم فاصبروا فانّ العاقبة للمتقين» [٢]:(بنى اميّه همواره ستم مى‌كنند تا اينكه در مقام آزمايش معلوم شود بزرگترين شما در برابر فتنه و فساد كيست كه حسن ظنّ او به خدا بيشتر است-به خواست خدا،راضى و تسليم است- پس اگر خداوند شما را از فتنه و فساد به سلامت گذراند،سپاسگزار باشيد و اگر به سختى گرفتار شديد صابر باشيد؛زيرا عاقبت خير براى پرهيزكاران است.)

در مناجات شعبانيه مى‌خوانيم:«و قد كان حسن ظنّى بجودك ان تقلبنى بالنّجاة مرحوما»:(چگونه از درگاه لطفت محروم و نااميد گردم درصورتى‌كه به جود و احسان تو حسن ظن بسيار دارم كه به حالم ترحم كرده و عاقبت از اهل نجاتم گردانى)

دعاى ابو حمزه:

«الهى!انت اوسع فضلا و اعظم حلما من ان تقايسنى بعمل او ان تستزلّنى بخطيئتى،

اى خداى من!فضل و رحمتت وسيع‌تر و حلم و بردباريت بزرگتر از آن است كه مرا با عملم مقايسه كنى و يا مرا به خطايم خوار گردانى.»

[١].اصول كافى،ج ٢،كتاب الايمان و الكفر،باب حسن الظنّ بالله،حديث ٣.

[٢].نهج البلاغه ترجمه فيض الاسلام،خطبه ٩٧.