شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ١٨٣ - باب اللّه امام مفترض الطّاعة

خدا به هر صورت،درى است كه از ناحيه خداوند به روى بنده‌اش باز شده كه شايد اين معنا را فرمايش پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم تأييد كند كه مى‌فرمايد:

«للجنّة باب يقال له باب المجاهدين» [١]

(به تحقيق كه براى بهشت درى است كه نامش در مجاهدين است.)

ثالثا:مى‌توان گفت كه هر قلب و هر دلى كه از ناحيه‌اى به خير يا خيراتى توجه كند از همان ناحيه به خدا راه دارد و از همان سو درب خداوند به روى او باز است.

رابعا:بايد دانست كه در رحمت خدا به روى كسى بسته است كه در غفلت به سر مى‌برد و به معبود حقيقى توجه ندارد.چنانچه در قسمتهاى قبلى همين دعا نيز خوانديم:

«و انّك لا تحجب عن خلقك الاّ أن تحجبهم الاعمال دونك»:(و تو از نظر بصيرت خلق در پرده نيستى جز آنكه اعمال يا آمال،آنها را محجوب كند.)

باب اللّه:امام مفترض الطّاعة

چون رشته صحبت به ذكر«باب اللّه»كشيده شد،از اين نكته نبايد غفلت كرد كه برحسب روايات،باب اللّه الاعظم،امام مفترض الطاعه است چنانچه در اصول كافى روايتى از ابى نصير نقل شده كه مى‌گويد:

«قال ابو عبد اللّه عليه السّلام الاوصياء هم ابواب اللّه عزّ و جلّ يؤتى منها...» [٢]:(اوصياى پيامبر، درهاى(رحمت)الهى هستند و از ناحيه آنها به سوى خدا سير مى‌شود.)

فعلا تحقيق اين مطلب كه«باب اللّه»بودن امام يعنى؟مجال بحث آن نيست. [٣]

[١].فروع كافى،ج ٥،ص ٢،كتاب الجهاد،حديث ١.

[٢].اصول كافى،ج ١،باب أنّ الائمه خلفاء اللّه،حديث ٢.

[٣].مرحوم مجلسى در مرآة العقول شرح اصول كافى،ج ٢،ص ٣٥ مى‌فرمايد:ائمه كه توصيف شده‌اند به باب اللّه يعنى طريق به معرفت خدا و راه عبادت او هستند و رسيدن به قرب الهى و رضوان او ممكن نيست،مگر به وسيله ائمه عليهم السّلام.