شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٨٦ - روى نياز به بىنياز مطلق

انسان به واسطه تمسك و توسل به ارواح طيبه انبياء عليه السّلام و اولياء و مقدسات عالم، كسب استمداد كند و آنها را واسطه كند تا مشمول الطاف خداوندى قرار گيرد. [١]

دعا و حفظ آبرو

نكته ديگر اينكه در دعا،اين جهت است كه بسا عيبت مستور و آبرويت محفوظ است و رو به درگاه خدا آوردن آبرو ريختن نيست،بلكه در سايه رعايت و پرده‌پوشى خداوند،حفظ آبرو نيز هست و فرضا اگر در بين خلق آبروئى ريخته شده باشد ممكن است خداوند جبران كند.

دعاى ابو حمزه:

«الحمد لله الّذى لا ادعو غيره و لو دعوت غيره لم يستجب لى دعائى و الحمد لله الّذى لا ارجو غيره و لو رجوت غيره لا خلف رجائى، ستايش مخصوص خداوندى است كه نمى‌خوانم مگر او را كه اگر غير او را بخوانم،مرا اجابت نخواهد كرد و ستايش مخصوص خداوندى است كه اميدى به غير او ندارم كه اگر به غير او اميدى داشته باشم اميدم را نااميد مى‌كند.»

روى نياز به بى‌نياز مطلق

شايد منظور از اين جمله اين باشد كه روى نياز تمام عالم هستى،انسان و غير انسان در حقيقت بسوى خداست كه كمال مطلق است و چشم اميد سراسر جهان بسوى او است كه كعبه آمال است و تكاپو و حركت جهان به سمت او است كه محور هستى است.گرچه در وهم چنين مى‌آيد:كه در كارهايمان خواهان زيد و بكر

[١].در زمينه دعا و شرائط آن مراجعه شود به شرح دعاى افتتاح،اثر مرحوم آيت اللّه ايزدى و تحليلى بر دعاهاى انبياء در قرآن اثر نگارنده.