شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٤١٥ - تضرّع و طلب يارى

اهل منطق به طريق اسجال با خداوند احتجاج مى‌كند،كه يكى از راههاى جدل و استدلال است،يعنى الفاظى را مى‌آورد كه مطلب مورد خطاب را بر مخاطب حتمى مى‌كند و براى عملى شدن وعده‌هاى خداوند به صفاتى مانند عفو و كرم و لطف پروردگار تمسّك مى‌كند و از خداوند مى‌خواهد به وعده‌هايى كه به بندگان براى عفو و گذشت و نجات آنها داده،عمل كند و از سر لطف و رحمت با آنها رفتار نمايد و گويا اين خلاف مقتضاى لطف و عفو خداوندى است كه گناهان را بر بندگان نبخشايد و به وعده‌اش عمل نكند. [١]

تضرّع و طلب يارى

دعاى ابو حمزه:

«الهى و سيّدى إن كنت لا تغفر إلاّ لأوليائك و أهل طاعتك فإلى من يفزع المذنبون و إن كنت لا تكرم إلا اهل الوفاء بك فبمن يستغيث المسيئون؟

اى خداى من و اى سيد من،اگر نبخشايى مگر اولياء و اهل طاعت خود را پس گنهكاران به چه كسى تضرع و زارى كنند؟و اگر لطف و كرم نفرمايى جز بر اهل وفا(معصومين و اوليا)پس بدكاران از چه كسى يارى طلبند؟»

غفران و كرم خداوندى اقتضا دارد كه لطفش غير از اهل وفا و صدق و اوليا، گناهكاران و بدكاران را نيز شامل شود و در واقع اهل وفا مثل اولياء و انبياء و ائمۀ اطهار كه از لطف ويژه خداوند برخوردارند ديگران احتياج شديدتر به عفو و گذشت خداوند دارند و جايى جز در خانه رحمت خدا براى تضرع و يارى جستن ندارند.

[١].براى توضيح بيشتر مراجعه شود به كتاب جدل و استدلال در قرآن،اثر نگارنده،ص ١٠٦.