شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٤٤٢ - غفلت

مى‌ورزند و مردم را به بخل وامى‌دارند و آنچه را خدا از فضل خويش به آنها ارزانى داشته پوشيده مى‌دارند.

غفلت

بى‌توجهى و اشتباه‌كارى ناشى از غفلت است.چيزى كه حاضر باشد و انسان به آن توجه نكند و آن را فراموش كند،غفلت است.غفلت ضد يقظه است يعنى بيدارى و توجه به چيزى.حضرت على عليه السّلام در نهج البلاغه مى‌فرمايد:«و استيقظ من غفلتك»:(از غفلت خود بيدار شو.)

طبرسى در مجمع البيان مى‌گويد:«الغفلة السّهو عن الشّىء»:(غفلت رفتن چيزى از ذهن است بعد از توجه)و مفردات راغب«غفلت»را سهوى مى‌داند كه از كمى حافظه و كمى توجه عارض مى‌شود.

غفلتى كه علت آن عدم دقت و عدم توجّه خود شخص و كوتاهى او باشد، مذموم است.ظاهر دعاى امام سجاد عليه السّلام اين است كه از هرگونه غفلتى به خدا پناه مى‌برد چه غفلتى كه شخص در آن معذور باشد و چه غفلتى كه منشأ آن مراقبت و توجه نباشد.

غفلت داراى شعبه‌هاى مختلفى است:

[١]-غفلت از خود و ترك مراقبت و محاسبه نفس و خودسازى.

٢-غفلت از مسئوليتهاى فردى و اجتماعى و نپرداختن به انجام وظائف. ذٰلِكَ أَنْ لَمْ يَكُنْ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرىٰ بِظُلْمٍ وَ أَهْلُهٰا غٰافِلُونَ ١:«اين اتمام حجت بدان جهت است كه پروردگار تو هيچ‌گاه شهرها را به ستم نابود نكرده درحالى‌كه مردم آن غافل باشند)

[١].انعام(٦)١٣١/.