شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٩١ - ٣ غفران و رحمت پروردگار و حفظ كرامت

و حقارت و نااميدى نكند،همچنان كه در دعاى موسى بن جعفر عليه السّلام مى‌خوانيم:

«يا كريم الصّفح و يا حسن التّجاوز و يا واسع المغفرة» [١]:(اى آنكه بخشودنت از گناه نيكو و گذشتت پسنديده است و آمرزشت گسترده است.)عفو و بخشش تو از گناه بنده،همراه با سرزنش و تحقير و منت گذاشتن نيست.

براساس مطالب گذشته،خداوند عهده‌دار امر هر موجودى از جمله انسانها است و همچنين با كمال بى‌نيازى از مخلوقات خود،براى جذب خلايق به سوى خودش،محبتش را به خلق ابلاغ نموده است،و در نتيجه عفو و بخشش را شامل خلايق مى‌كند،بدون اينكه بنده‌اش تحقير و سرزنشى ببيند و ازاين‌روى تنها او شايسته حمد و سزاوار ستايش است.

دعاى ابو حمزه:

«اللّهم انّى اجد سبل المطالب اليك مشرعة و مناهل الرّجاء اليك مترعة و الاستغاثة بفضلك لمن امّلك مباحة و ابواب الدّعاء اليك للصّارخين مفتوحة،

پروردگارا!من مى‌يابم كه راههاى خواسته‌ها و نيازها به سوى تو هموار است و آبگاههاى اميد به تو،پر آب و يارى جستن به تقضلات تو براى اميدواران مجاز و درهاى دعا به سويت،براى پناهندگانت باز است.»

همه موجودات جهان-چه به زبان استمداد و چه به زبان دعا-هستى و كمالات خود را از مبدأ هستى،يعنى ذات مقدس پروردگار،خواهانند و خوشبختانه راه وصول براى رسيدن به كمال به وسيله اسبابى كه خداوند قرار داده،هموار است كه در اين چند جملۀ از دعا كاملا اين مطلب به چشم مى‌خورد.

[١].مستدرك الوسائل،ص ٣٠٨،ج ٦.