شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٣٤١ - بخش سى و ششم فيض و عطاى هميشگى

بخش سى و ششم:

فيض و عطاى هميشگى

دعاى ابو حمزه:

«إلهى أنت الّذى تفيض سيبك على من لا يسئلك و على الجاحدين بربوبيّتك فكيف سيّدى بمن سئلك و أيقن أنّ الخلق لك و الأمر إليك تباركت و تعاليت يا ربّ العالمين،

اى خداى من!تويى كه فرو مى‌ريزى احسانت را بر آن‌كس كه از تو درخواست نمى‌كند و بر منكران پروردگارى‌ات.پس چگونه باشد مولاى من(احسانت)بر آن‌كس كه از تو خواسته و يقين داشته كه آفرينش و فرمان در دست توست.مبارك و بلندمرتبه‌اى اى پروردگار جهانيان.»

«سيب»در لغت به معنى عطا و احسان آمده است و«جاحد»يعنى انكاركننده.

قبلا گذشت كه عطا و فيض خداوند شامل همگان مى‌شود و لطف و رأفت پروردگار اقتضا دارد فيض خود را به همه برساند چه از او درخواست بكنند يا نكنند.بلكه ظرف فيض خداوند وقتى ريزش كرد به همه مى‌رسد،به قول فلاسفه:

«الملآن يوجب الفيضان»:پرى باعث ريزش مى‌شود.وقتى ظرف پر شد لبريز مى‌شود.