شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٨٥ - بخش سىام شرك،سقوط انسانيت

بخش سى‌ام

شرك،سقوط انسانيت

«فلك الحمد على ما نقّيت من الشّرك قلبى،

پس تو را سپاس از آن رو كه از شرك دلم را پاك قرار دادى»

يكى از نعمتهاى بزرگ،نعمت توحيد و يگانه‌پرستى است.در مقابل،يكى از بيمارى‌هاى دل انسان كه او را از راه راست منحرف مى‌كند،شرك است.يعنى براى آفريدگار جهان شريك قرار دهد كه گناهى است غير قابل آمرزش و ظلمى است عظيم. إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ [١]شرك از گناهان كبيره است و اين بيمارى در روان انسان منشأ هر بدبختى مى‌شود.

در سورۀ حج مى‌فرمايد: وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللّٰهِ فَكَأَنَّمٰا خَرَّ مِنَ السَّمٰاءِ فَتَخْطَفُهُ الطَّيْرُ أَوْ تَهْوِي بِهِ الرِّيحُ فِي مَكٰانٍ سَحِيقٍ [٢]كسى كه به خدا مشرك شود گويا از آسمان افتاده و هلاك شده پس مرغان(مردارخوار)او را مى‌ربايند(مى‌خورند)يا اينكه باد او را در مكانى دور از فريادرسى،مى‌افكند.

كسى كه مشرك شد خود را از مقام شامخ انسانيت و آسمان با عظمت توحيد كه قلعه محكم الهى از گزند حوادث است،سقوط داده و شيطان او را ربوده و در دورترين جاها انداخته،از رحمت خدا دور و اسير آرزوهاى نافرجام مى‌سازد.

[١].لقمان(٣١)١٣/.

[٢].حج(٢٢)٣١/.