شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٩٠ - ٣ غفران و رحمت پروردگار و حفظ كرامت

موجودات و رساندن رزق و روزى به آنها است و وسائل تكميل هر چيز از جمله انسان را فراهم كرده است تا انسان و غير او كه از جود و فيض خداوندى بهره مى‌برند،در ادامه وجود و پيمودن راه تكامل،نيازى به غير او نداشته باشند و در نتيجه عزت و سربلنديشان در ظل عنايت خداوندى محفوظ مانده و خوار و بى‌مقدار نباشند.

در حديث مى‌خوانيم:«انّ اللّه فوّض الى المؤمن كلّ شىء الاّ اذلال نفسه» [١]:(همانا خداوند هر اختيارى را به مومن داده است مگر خوار و ذليل كردن خويش را.)

[٢].محبت و فيض خداوند

ذات پروردگار محبتش به ذات خودش،اقتضاء كرده كه به عالم هستى از جمله انسانها محبت داشته و فيض هستى از او تراوش كند با اينكه بى‌نياز از ما سوى است و اين محبت را به ما از راه عقل و انبياء و غير ذلك،ابلاغ فرموده و ما را به سوى خود جذب كرده و وسيله قرب به خود را براى ما آماده فرموده است در سوره حجرات مى‌فرمايد:

وَ لٰكِنَّ اللّٰهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمٰانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيٰانَ ٢:«و لكن خداوند ايمان را براى شما دوست‌داشتنى قرار داد و در دلهاى شما زينتش داد و كفر و نافرمانى و سركشى را براى شما ناپسند دانست.»

٣.غفران و رحمت پروردگار و حفظ كرامت

خداوند غفور و مهربان به اقتضاى صفت غفران و رحمت تحت عنوان توبه و رحمت يا غير آن از اسباب مغفرت،تا حد امكان،گناه بنده را مى‌آمرزد و به اقتضاى همين صفت عفو و مغفرت،درصدد اين است كه بنده نسبت به گناه احساس ذلت

[١].فروع كافى،ج ٥،ص ٦٣،كتاب الجهاد.

[٢].حجرات(٤٩)٧/.