شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٢١٥ - گفتگوى بهشتيان و دوزخيان

گفتگوى بهشتيان و دوزخيان

اين قسمت از دعا،مضمون آياتى است كه گفتگوى بهشتيان و دوزخيان را نقل مى‌كند:

كُلُّ نَفْسٍ بِمٰا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ إِلاّٰ أَصْحٰابَ الْيَمِينِ فِي جَنّٰاتٍ يَتَسٰاءَلُونَ عَنِ الْمُجْرِمِينَ. مٰا سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ قٰالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ وَ لَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِينَ. وَ كُنّٰا نَخُوضُ مَعَ الْخٰائِضِينَ. وَ كُنّٰا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّينِ. حَتّٰى أَتٰانَا الْيَقِينُ فَمٰا تَنْفَعُهُمْ شَفٰاعَةُ الشّٰافِعِينَ. فَمٰا لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ. كَأَنَّهُمْ حُمُرٌ مُسْتَنْفِرَةٌ [١]:«هركس در گرو اعمال خويش است مگر اصحاب يمين(كه نامه اعمالشان را به نشانه ايمان و تقوايشان به دست راستشان مى‌دهند)آنها در باغهاى بهشتند و از مجرمان مى‌پرسند چه چيز شما را به دوزخ وارد ساخت؟مى‌گويند:ما از نمازگزاران نبوديم و به مستمندان اطعام نمى‌كرديم و پيوسته با اهل باطل همنشين و همدم بوديم و همواره روز جزا را انكار مى‌كرديم تا زمانى كه يقين(مرگ ما)فرارسيد،در نتيجه شفاعت شفاعت‌كنندگان به حال آنها سودى نمى‌بخشد.چرا كه آنها از تذكر رويگردانند.گوئى گورخرانى رميده‌اند كه از مقابل شير فرار كرده‌اند.»

دعاى ابو حمزه:

«فان عفوت يا ربّ فطال ما عفوت عن المذنبين قبلى لانّ كرمك اى ربّ يجلّ عن مكافات المقصّرين و انا عائد بفضلك.هارب منك اليك متنجّز ما وعدت من الصّفح عمّن احسن بك ظنّا،

به‌هرحال،خدايا اگر مرا عفو كنى شايسته است،چرا كه پيش از من خيلى از گناهكاران را عفو كرده‌اى،زيرا كرم و لطف تو برتر از اين است كه تقصيركاران را مجازات كنى.و من به فضل و رحمتت پناه آورده و از غضب و خشم تو به رحمتت فرار نموده‌ام و وعدۀ عفو و بخششت به كسى كه به تو حسن ظن دارد،وعدۀ قطعى است»

[١].سوره مدثر(٧٤)/آيات ٣٨ تا ٥١.