شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ١١٣ - بخش نهم حيات خداوند

بخش نهم:

حيات خداوند

دعاى ابو حمزه:

«يا كريم يا حيّ يا قيّوم يا غافر الذّنب يا قابل التّوب يا عظيم المنّ يا قديم الاحسان،

اى حليم بزرگوار،اى زندۀ پايدار و اى به‌پادارنده هستى و اى آمرزنده گناه و پذيرنده توبه،اى آنكه نعمتهاى بزرگ و احسان و بخشايشت قديم است و تازگى ندارد.»

از جمله صفات و كمالاتى كه در نظر سادۀ ابتدائى از راه آثار بعضى پديده‌هاى جهان مى‌بينيم و آن را در بعضى موجودات مى‌يابيم،صفت و خصوصيتى است كه به زبان فارسى،زندگى و به زبان عربى،«حيات»خوانده مى‌شود.به اين بيان كه انسان و هريك از موجودات چه ريز باشند مانند پشه يا ريزتر از آن و چه حيوانات بزرگ و درشت هيكل و چه در خشكى يا در دريا،باشند همگى داراى دو اثر،بنام درك و فعاليت هستند و صفتى كه منشأ و ابتداء اين دو اثر است خودش يك كمال وجودى است كه نامش زندگى و حيات است و به ملاحظۀ اين دو صفت،اين قسم از موجودات به زبان فارسى،«زنده»و به عربى«حىّ»يا«حيوان»يعنى جاندار،