شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ١١٢ - غرور بالله

خداوند از غفلتش مى‌گذرد و ظلمش را عفو مى‌كند و اين باعث غرور او مى‌شود. [١]

علم و عفو خداوند از جمله نعمتهاى بى‌پايان است كه اين نعمتها قابل شمارش نيست و هريك موجب شكر و ستايش است و به قول سعدى:«در هر نفسى دو نعمت موجود است و بر هر نعمتى شكرى واجب».

درهرصورت اين برخورد كريمانه و حلم خداوند است كه در مؤاخذه گنهكار عجله نمى‌كند كه شايد بنده موفق به توبه گشته و خود را اصلاح كند،به قول ملاّى رومى:

لطف حق با تو مداراها كند چونكه از حد بگذرد رسوا كند قرآن كريم: فَلَمّٰا آسَفُونٰا انْتَقَمْنٰا مِنْهُمْ فَأَغْرَقْنٰاهُمْ أَجْمَعِينَ [٢]:«پس هنگامى كه فرعونيان ما را به خشم آوردند از آنها انتقام گرفتيم و همه را غرق كرديم.»

وقتى بى‌اعتنائى و معصيت بندگان از حد گذشت،خداوند آنان را ريشه‌كن و نابود مى‌كند و بايد از خشم و غضب خداوند حليم ترسيد كه وقتى غضب كند چيزى باقى نمى‌گذارد.

[١].در بيان معنى و اقسام غرور و شرح مفصّل آن،مراجعه شود به اخلاق ايزدى اثر مرحوم آيت اللّه ايزدى.

[٢].زخرف(٤٣)٥٥/.