شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ٣٠٣ - نكته ادبى

٣-رجاء و اميد بندگان و طمع(رغبت و علاقه‌شان)به خدا سابقۀ طولانى دارد و از قديم الايام كانون اميد و علاقه بوده است.

در دعاى شب بيست و هفتم ماه رجب مى‌خوانيم:

«اللّهم أنت الثّقة و الرّجاء إليك منتهى الرّغبة فى الدّعاء [١]»:(خدايا تو مورد اعتماد و اميد بندگانى و منتهاى رغبت و آرزو در دعا و تضرع به درگاه توست)همۀ دعاها، آرزوها و اطمينان‌ها به خدا ختم مى‌شود.

٤-خداوند مهربانى و رحمت(عطا و بخشش)را بر خود مقرّر و لازم قرار داده است.قرآن كريم دراين‌باره مى‌فرمايد:

كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلىٰ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ [٢]:«پروردگار شما(از باب لطف و عنايت)رحمت را بر خودش مقرر و واجب فرموده است.»

كسى خدا را اجبار به رأفت و رحمت نكرده است،اما توجه و عنايت پروردگار و ربوبيت او نسبت به جهانيان اقتضا دارد رئوف و رحيم باشد و رحمت و رأفت را كسى بر او تكليف نكرده است.

٥-كار و فرمان فقط به دست خداست كه يگانه و بدون شريك است و همه مخلوقات تحت سرپرستى و جيره‌خوار و در قبضۀ قدرت او هستند.

٦-در نتيجه هر چيزى خاضع و فروتن،در مقابل قدرت و كبريائى و برترى خداى عالميان است.

حكيم رومى:

هيچ ماهيات و اوصاف كمال كس نداند جز به آثار و مثال

پس اگر گويى بدانم دور نيست ور بگويى كه ندانم زور نيست

[١].مفاتيح الجنان،ص ٣١٢،اعمال شب بيست و هفتم رجب.

[٢].انعام(٦)٥٤/.