شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ١٨٦ - سماء عليا و عالم بالا

مى‌كنيم.البته ممكن است از بعضى آيات استفاده شود آسمان عليا«بالا»مراتب قرب معنوى به خدا باشد با در نظر گرفتن آيه ٤٠ از سوره اعراف كه مى‌فرمايد:

إِنَّ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيٰاتِنٰا وَ اسْتَكْبَرُوا عَنْهٰا لاٰ تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوٰابُ السَّمٰاءِ وَ لاٰ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتّٰى يَلِجَ الْجَمَلُ فِي سَمِّ الْخِيٰاطِ :«آنها كه آيات ما را تكذيب كردند و در برابر آنها تكبر ورزيدند،آنها برايشان درهاى آسمان گشوده نمى‌شود و هيچ‌گاه وارد بهشت نمى‌شوند مگر اينكه شتر از سوراخ سوزن خيّاطى،بگذرد.»يعنى به هيچ وجه امكان ندارد وارد بهشت شوند و درهاى رحمت و قرب الهى به سوى آنها گشوده نمى‌شود؛و اين معنى تأييد مى‌شود به آيه ١٠ از سوره فاطر كه مى‌فرمايد:

إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصّٰالِحُ يَرْفَعُهُ :«سخن پاكيزه به سوى خدا بالا مى‌رود و عمل صالح سخن پاكيزه را بالا برد.»اين آيه سخن طيّب مثل«لا اله الاّ اللّه» و عمل صالح را به بالا رفتن به سوى خدا و قرب معنوى مى‌داند.

و همچنين نتيجه گرفته مى‌شود درهاى بهشت كه درآسمان است-و بنا به آيه ٤٠ از سوره اعراف به سوى تكذيب‌كنندگان باز نمى‌شود-همان ابواب اللّه است كه توجهات و گرايش به خيرات و عبادات،در حقيقت راهها و درهائى است كه حضرت معبود بسوى دلها گشوده است.

در خاتمه چون در اين درس از باب اللّه و درهاى بهشت و نيز درهاى آسمان، صحبت شد بى‌تناسب نيست،سبيل اللّه و سبل اللّه نيز بيان شود كه به مقالۀ آينده واگذار مى‌گردد.