شرح و تفسیر دعای ابوحمزه ثمالی - ایزدی، عباس - الصفحة ١١٠ - غرور،انگيزه گنهكار

دارى،مى‌بخشى و حلم توست كه مرا به مخالفت تو جرئت داده و به گناه وامى‌دارد و پرده‌پوشى توست كه مرا به بى‌شرمى مى‌خواند و شناخت من از وسعت رحمت تو و بخشايش تو مرا شتابان به ارتكاب جرائم مى‌كشاند»

غرور،انگيزه گنهكار

آنچه در رابطه با اين قسمت از دعا به نظر مى‌رسد چند مطلب است.

[١]-چنين نيست كه همه گنهكاران انگيزه گناهانشان،بى‌معرفتى به خدا و يا عدم اعتقاد به آگاهى ذات حق،از گناه آنها باشد،بلكه چه‌بسا گنهكار كه در هنگام وسوسۀ نفس و شيطان،دست به گناه مى‌زند،در اثر اعتماد به عفو خدا است اگر چه قاعدتا بايد رعايت محضر ربوبى و حياء از خداوند مانع از ارتكاب گناه گردد و نبايد با در نظر گرفتن عظمت حق،بنده به خود اجازۀ جرأت به گناه را بدهد و نبايد شناختى كه از ستاريت و پرده‌پوشى و حلم خداوند دارد،او را به پروردگار كريمى كه او را خلق كرده و تسويه و تعديل نموده است،مغرور نمايد و از اين صفات خداوندى،سوء استفاده كرده،ننگ گناه را به خود بخرد،كه اين خود نوعى غرور است.قرآن كريم مى‌فرمايد:

يٰا أَيُّهَا الْإِنْسٰانُ مٰا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ اَلَّذِي خَلَقَكَ فَسَوّٰاكَ فَعَدَلَكَ ١:«اى انسان! چه باعث گرديد به پروردگار كريمت كه تو را آفريد و آنگاه تكامل بخشيد و تو را بياراست و هم‌آهنگ قرار داد،مغرور شوى!؟»

معناى غرور

[٢]-مرحوم نراقى در معناى غرور،مى‌گويد:«الغرور سكون النّفس الى ما يوافق الهوى و يميل اليه الطّبع عن شبهة و خدعة،من الشّيطان» ٢:(غرور،آرامش نفس به چيزى است

[١].سورۀ انفطار(٨١)٦/ و ٧.

[٢].جامع السعادات مرحوم نراقى،ج ٥،ص ٣.