جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٨ - غزل ٥٨٥ گفتند خلائق كه تويى يوسف ثانى

آن كس را كه در گذشته آن گونه به او عنايت داشتى، به او بى‌اعتنا گشته‌اى، نه آنكه به او نگاه نمى كنى، چون اشك چشم از ديده خود و مردم آن فرو مى ريزى و به او نظر نمى فرمايى و به هجرانش پايان نمى دهى. به گفته خواجه در جايى:

و ممكن است بخواهد بفرمايد: آن كس را كه تو از نظر اندازى، از ديده مردم هم خواهد افتاد.

كنايه از اينكه: اى دوست! آن چنان در قد و قامت و زيبايى يكتايى و از همه صاحب جمالان پيشى گرفته اى كه آنان درمقابل زيبايى‌ات قدرت اظهار كمال از خود ندارند بيا و براى خواجه ويا عاشقانت خرامان شو، تا جز به جمال و حسن تو ديده ندوزند. «بخرام كه از سرو گذشتى به روانى.» به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٤، ص ٣٥١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠٦، ص ٢٣٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٤٤، ص ٣٩٠.