جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٠ - غزل ٥٨٠ صبا! تو نكهت آن زلف مشكبو دارى

اى نفحات جان فزاى حضرت دوست! دل خويش را كه گوهر اسرار عشق او گرديده و تعليم اسماء به آن شده؛ كه: «وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها»[٢]: (و همه نامهاى خود را به آدم آموخت.- بر فطرت الهى است؛ كه: «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها، لا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ»[٣]: (سرشت خدايى كه همه مردم را بر آن آفريد، دگرگون شدنى براى آفرينش خداوند نيست.- حرم الهى مى باشد؛ كه:

٣٩٥٥

«ألْقَلْبُ حَرَمُ اللَّهِ، فَلا تُسْكِنْ حَرَمَ اللَّهِ غَيْرَ اللَّهِ.»

[٤]: (قلب، حرم و سراپرده خداوند است، پس در سراپرده خدا، غير خدا را جاى مده.) به تو مى سپارش، نكويش دار و به ضيافت‌هاى خويش همواره برخوردار نما. به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢١، ص ١٨٣.

[٢] - بقره: ٣١.

[٣] - روم: ٣٠.

[٤] - بحارالانوار، ج ٧٠، ص ٢٥، روايت ٢٧.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠٠، ص ٢٣٣.