جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٧ - غزل ٥٦٢ ديدم به خواب دوش كه ماهى برآمدى

به دلربايى اگر خود سَرآمدى، چه عجب‌

كه نورِ حُسن تو بود از اساسِ عالَم پيش‌[١]

طبيبِ راه نشين، دردِ عشق نشناسد

برو به دست كن اى مردهْ دل! مسيح دمى‌[٢]

جانها نثار كردمى آن دلنواز را

گر همچو روح، جلوه كنان دربر آمدى‌

زهى خجسته! زمانى كه يار بازآيد

به كامِ غمزدگان غمگسار بازآيد

در انتظار خدنگش همى طَپَد دلِ صيد

خيال آنكه به رسمِ شكار باز آيد

مقيم بر سر راهش نشسته‌ام چون گَرْد

به آن هوس كه بر اين رهگذار باز آيد

ز نَقْشْبندِ قضا هست اميد آن حافظ!

كه همچو سرو به دستم نگار بازآيد[٣]

گر ديگرى به شيوه حافظ زدى رقم‌

مقبولِ طبعِ شاهِ سُخن پرور آمدى‌

غزل سرايى ناهيد صرفه اى نَبَرد

در آن مقام كه حافظ برآورد آواز[٤]