جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٤ - غزل ٥٥٠ تو را كه هرچه مراد است در جهان دارى

تو را كه هرچه مراد است در جهان دارى‌

چه غم ز حال منِ زارِ ناتوان دارى؟

بخواه جان و دل از بنده و روان بستان‌

كه حكم، بر سَرِ آزادگان، روان دارى‌

بنوش مِىْ چو سبك روحى اى حريف! مدام‌

على الخصوص در اين دم، كه سَرْ گِران دارى‌

بياض روى تو را نيست نَقْشِ درخور از آنك‌

سَوادى از خَطِ مشكين، بر ارغوان دارى‌

ميان ندارى و دارم عجب، كه هر ساعت‌

ميانِ مجمعِ خوبان كنى ميان دارى‌

مكن عتاب از اين بيش و جور بر دلِ من‌

بكن هر آنچه توانى، كه جاى آن دارى‌

به اختيار، اگرت صدهزار تيرِ جفاست‌

به قصدِ جانِ منِ خسته در كمان دارى‌

بكش جفاى رقيبان مدام و دل خوش‌دار

كه سهل باشد اگر يارِ مهربان دارى‌

وصال دوست، گرت دست مى دهد روزى‌

برو كه هرچه مراد است، در جهان دارى‌

چو ذكر لعلِ لبت مى كنم، خِرَد گويد:

حديث، يا شكر است، اينكه در دهان دارى؟

چو گل به دامن از اين باغ مى برى، حافظ!

چه غم ز ناله و فريادِ باغبان دارى‌