جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٤٧ - غزل ٥٩٥ هواه خواه توام جانا! و مى دانم كه مى دانى

هواهِ خواهِ توام جانا! و مى دانم كه مى دانى‌

كه هم ناديدهْ مى دانىّ و هم ننوشته مى خوانى‌

ملامتگر چه دريابد ز رازِ عاشق ومعشوق؟

نبيند چشمِ نابينا خصوصْ اسرارِ پنهانى‌

مَلَك در سجده آدم، زمينْ بوسِ تو نيّت كرد

كه در حُسنِ تو چيزى يافت، غير از طورِ انسانى‌

خَمِ زلفت به نام ايزد كنون مجموعه دلهاست‌

از آن باد ايمنى بادت كه انگيزد پريشانى‌

بيفشان زلف وصوفى را به بازىّ و به رقص‌آور

كه از هر رقعه دَلْقَش هزاران بُت بيفشانى‌

دريغا! عيش شبگيرى كه درخوابِ سحر بگذشت‌

بدان قدرِوصال اى دل! كه درهجران فرومانى‌[١]

ملول از همرهان بودن طريقِ كاردانى نيست‌

بِكِش دشوارىِ منزل به يادِ عهدِ آسانى‌

گشادِ كارِ مشتاقان در آن ابروىِ دلبند است‌

خدا را يك نفس با ما گره بگشا ز پيشانى‌

چراغْ افروزِ چشم ما نسيمِ زُلف خوبان است‌

مباد اين جمع را يا رب! غم از باد پريشانى!

اميد از بخت مى دارم كه بگشايم كمربندش‌

خدا رااى فلك! با من گره بگشا زِپيشانى‌

خيالِ چَنْبَرِ زُلفش فريبت مى دهد حافظ!

نگر تا حلقه اقبالِ ناممكن نجنبانى‌